SIMONE Luce Marie Ernestinne pala ang kumpletong pangalan ni de Beauvoir. There’s something about banishing one’s only hope for redemption that is saddening. There I went again, acting on impulse, yielding to my anger. And here I am again, wanting to make peace. So, what, does this not prove that all my relationships, whatever the level, are the same? But, but, but, there are some that are different! Maybe, these different things are the same, so that what I have are two same kinds of relationships. This would make an interesting psychological self-study, but I don’t have the–the what?
WHAT I’m losing is my ability to type quickly. My sister goes a lot way faster, but I used to think I can hold my own. Now, I dunno. The problem with me is that I still have to look at the screen, although yes with a familiar keyboard I don’t need to look at the letters. It’s a skill, God-given. Hehehe. (Modesty here.) (Akala mo naman napakagaling na kahusayan ang magtayp nang hindi tumitingin sa mga letra.)
MUKHANG never na akong makukulong, so ngayon mismo sa sandaling ito’y sumusuko na ako. Hindi ko na nga alam kung paano ko pa magagawa ‘yung tanging libro sa sikulo ng kariton na kakaiba. Nalulungkot ako, at buti na lang may sakses kami ni Weni at hindi ganoong kababa ang lebel ng linggong ito. Minsan, kailangan din ng isang tao ng karamay. Pero hindi, hindi, mas gusto kong sarilinin ang mga problema ko. Ayokong mandamay. (Pero iyon naman ang laging nangyayari.) (Dapat kasi, umuwi na ako ng Dama de Noche, para ang tanging mapupuntirya ng tantrums ko’y mga bato at pato.)
TAPOS ko na ang The Body in the Library. Hindi ko inaasahan na si _____ at _____ pala ang mga pumatay, at mas lalong hindi ko nakita ang anggulo ng body switch. Sabagay, noon pa naman ako sablay sa mga kwentong misteryo. Sa totoo lang, ‘yung isang crucial na eksena sa The Name of the Rose basta tango na lang ako sa eksplenasyon ni William, hindi ko na sinubukang imajinin. Tapos ko na rin ang (what a coincidence!) Organs without Bodies ni Zizek. Napakahusay, at isa sa mga natanto ko habang binabasa ko siya’y ito: h’wag ko na dapat alamin kung ano ang pinaniniwalaan n’ya talaga, basta kunin ko lang sa texto kung ano ang sa tingin ko’y mahusay sipiin. Si Heidegger na lang ang kailangan kong bunuin sa buwan na ito, pero malamang simulan ko na rin si _____, o kaya ‘yung Sublime Object (o malamang sabay). Natanto ko na rin kung bakit ako nagbabasa/gusto kong magsulat ng mga libro ng teorya. Ito’y dahil sa galak na aking nadarama pag merong nababasang mahusay na halimbawa (halimbawa, ‘yung paliwanag ni Zizek tungkol sa "Hapon").
MUKHANG wala na akong pag-asang malathala sa kahit anong publikasyon ngayon. Bad shot, kailangan talaga pagbutihin ko itong nobela, kundi itatapon ako sa kangkungan. Tatlong rejection sa isang linggo! (Bagaman, pampalubag loob ko na lang, dalawa naman sa tatlong ito’y may pag-asa pa, kahit konti.) Malungkot ako, hindi ko alam kung bakit. Pero masaya rin, in a way. So, happy kind of sad, I’m on my way, to start my day. Manonood ako ng video in a while. Tsaka kakain. Kain na lang ako nang kain ngayon, hindi ko alam kung bakit naging negatibo na ang ganito kong gawain, samantalang noo’y hindi naman. Siguro, "lipunan" na rin ang may dikta. Hehehe. Punyeta. Este, titi ng ama. AY, manonood pala muna ako ng porno. Para macho, hehehe. That reminds me of an amusing anecdote involving the city of Manila. My god, the things a person remembers, the things a person forgets. The plan of May 8 (known to 6 people), is at the "torn to pieces" level. Still, I am hopeful. I realized something, listening now to Al. Ah, but why do I look at everybody as I was the only smart person on earth? Kailangan ng kaunting pagkamakumbaba. Higit pa roon, kailangan ng otentisiti. Kailangan din nang mabilis na paghahanap sa internet ng mga bagay na maaaring hindi na makita. Ngunit patuloy tayong maghahanap, ako at ikaw, mahal kong mambabasa, hanggang sa makita natin kung ano man ‘yon. Dahil, sabi nga ni Dennis Aguinaldo, "’Yun ‘yun e!"
NALULUNGKOT nga pala ako’t napakakonti pa rin ng benta ng aking libro. Sana man lang ay umabot ng _____, pero hindi. Mas nakakalungkot na sa _____ na bumili, wala pa sigurong kalahati ang magbabasa. Oh well, Noel, I never said it was easy, I just said it was worth it. Hindi ko alam a, pero sunod sa A New Hope, Revenge of the Sith ang pinakagusto kong Star Wars. Ikatlo ang Return of the Jedi, ikaapat ang Empire Strikes Back, ikalima ang Attack of the Clones, at kulelat ang The Phantom Menace. Sa totoo lang, napakapangit na pelikula ng The Phantom Menace.
ANG mahusay kay Zizek ay ang kanyang abilidad na makakita ng koneksyon sa mga bagay na tila ba walang koneksyon. Isa itong skill na wala ang iba kong modelo sa prosa (si Paglia ba? Hmm…). Hindi pa rin ako nagsusulat, at bad shot kasi kailangan ko talagang magsulat. Pero sa tingin ko, sa labas nitong nobela at mga kritikal na sanaysay, ayoko nang magsulat. (O sige, isang araw magtutula ako, pero hindi ngayon.) Tsaka nga pala dula. In short, bolero ang talatang ito, pwera ang unang tatlong pangungusap.
AVIADO, tungkol saan ang Choke? Konektado ba ito sa kanta ni Natalie Imbruglia sa kanyang Left of the Middle? (Na, of course, tungkol sa post-marxism nina Laclau at Mouffe.) Hindi natitigil ang pagkaagnas ng aking katawan, idagdag mo pa itong bagong sakit, tatlong linggo nang hindi naghihilom. Sa tingin ko, Fritz, mas mabuti pang magkasipilis kaysa magkaganito, pero meron akong interesanteng nabasa sa Organs, hinggil sa _____ _____, at sa tingin ko’y astig itong _____ _____ _____. Ang sarap magbasa ng blog na puro blanko ‘no? ‘Yan ang tinatawag ni Roland Barthes na writerly text. Bibili nga pala ako ng ______ sa Lunes, tas dadaan sa _____. Nakakapagod mabuhay, pero mas okey na ‘to kaysa mamamatay. Gusto ko lang magpasalamat sa iyo, aking Diyos, sa pagbigay sa akin ng inspirasyon para hindi na isiping magpatiwakal. Akalain mo, pwede pa lang mangyari ‘yon. Pero sabi nga ni Dennis Aguinaldo, "’Yun ‘yun e!" Ang naaalala ko tuloy ay ang nobelang Pranses na pinamagatang Sa kaibigang hindi iniligtas ang aking buhay. O di ba ang sexy? O s’ya, sige, alis na ako. Katapusang tawag.
nitong dulo ng Hunyo. Gustonggusto ko ‘tong nobela dahil hindi talaga s’ya nobela kundi koleksyon ng mga maikling kwento (ng mga tauhan ng nobela). Paborito kong maiikling kwento ‘yung una, "Guts," tsaka ‘yung tungkol sa inflatable dolls tsaka ‘yung "Demon Box." Pinakaprofound ‘yung huli, pinakanakakashock ‘yung una at pinakaprofound ‘yung tungkol sa inflatable dolls. Estratehiya ni Palahniuk ang shock and science, kung saan, halata naman, pinaghahalo ang facts tsaka kadiri efeks, tulad ng kung gaano katagal nabubulok ang isang bangkay at ano ang hitsura nito. Dati’y gusto kong bilhin ang kanyang Fight Club kaso nung binabasa ko ‘yung mga unang pangungusap naisip ko the movie adaptation is too entrenched in my mind para madisplace. (Walang sense ‘tong huling pangungusap.) 
