yes, no to war.

BAkit hindi nagsesex ‘yang mga teen sa PBB?  Teen ba talaga ‘yan? 

‘yun lang. 

well, ngayon ko lang nalaman na it’s a big deal pala for many people i know ang pagsali sa palanca.  and some of these people already have BOOKS.  i mean, BOOKS. 

i joined the palanca, once.  natalo ang "toilet reading."  owelnowel, pa’no ba naman mananalo ‘yun e may maling grammar.  anywayz, dapat sasali rin ako ngayon, kaso hindi.  mahabang storya, ang suma’y: bodily fluids are, apparently, out (of fashion/season).  ‘yung isa ko pa dapat na entry, nireject ng up icw workshop, so sa tingin ko wala na ‘yung kapagapagasa.

hindi ako anti-palanca, o medyo lang.  i don’t think that WINNING the palanca is a bad thing, but i do think that thinking it’s the only standard by which we decide which works are good or bad is a bad thing.  (and the people i know who are joing the palanca this year, i know DON’T think that.

meron akong dapat na sabihin.  a, oo nga pala.  h’wag na lang.  ahihihi.

count dooku is an idiot, and darth maul, while effective, is an asshole.  i need you darth vader.  i need you today.  you have to contact me.  it’s in your means.  you have the power.  you only need to make the choice.  help me darth vader, you’re my only hope.

they are going to kill me?

yes.

what do i do?

you can do anything you think you must, be in the end they will kill you.

that’s not really comforting.

i’m sorry, as you spirit guide i am obliged to tell you the truth.

very well.  do you have anything to add?

yes.  knowing that you are going to die can be very liberating.  you now no longer need to do what others expect you to do, because please them or not, you’re going to get killed anyway.  my advice: screw them! forget their judgment.  the clock is ticking, i suggest you enjoy each tick.

if we really plan on dying in the next two years, we need to resolve not to go with oplan: setewa, or at least some parts of it, and concentrate on our last tasks.

as for you, i will hunt you down and kill you, ah swe.

if we really plan on dying in the next two years, we need to resolve not to go with oplan: setewa, or at least some parts of it, and concentrate on our last tasks.

as for you, i will hunt you down and kill you, ah swe.

napahiya ako kanina.  kasi, botohan sa dept, tas di pala ako pwedeng bumuto kasi substitute lang ako.  hehehe.  hindi ako napromote kasi substitute lang ako.  i mean, i probably will be dead in two years, pero i thought those two years would at least be nice.  hindi pala.  hindi pala.  mali pa ingles ko.

ah, Carl, while you are not safe I am not safe, and now you’re really in the total animal soup of time—

- Ginsberg, Howl

right.  here’s the plan.  setewa.  setewa.

and the other plan?

er…

setewa.  at least the first has a solution: darth maul.  hahahaha. darth maul.

and the other problem?

let’s log out.

putannnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnng iiiiiiiiiiiiiiinnnnnnnnnnnnnnnnnaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaang friendster.

‘yun lang.

putang blog.

alright, calm down.

control yourself.

breathe in. breathe out.

are you in control?

alright. sige. go on with your life.

4/3/2006

MATURE MANURE: REFLECTIONS ON BEING 23

ILANG oras na lang, beinte kwatro na ako. Ayokong maging beinte kwatro. Failure ako e. Wala akong honor. Dapat nga magseppuku na lang ako, kasi kahit seppuku hindi ko alam ang tamang baybay, kaso duwag ako. Dami kong hang ups sa buhay, sabi sa akin noon ni Giddy, sabay baba ng telepono. A Giddy! A Edbert! A kung sino ka mang nakalimutan ko na ang pangalan yes oo nga pala: A Ina! ‘Yun ‘yung isa sa mga pinakamalaki kong problema, wala akong kaibigan. I’m losing all of them, one by one. Antisocial kasi ako, immature. Few people can make tiis the bullshit of kid inside a fat man’s body.

HINDI raw ako mature. Sabi ni Sir Rene hinggil sa dula ko, “This thing was cute when you were younger.” Hindi lang s’ya ang nagsasabi nito tungkol sa aking pagsusulat (at aking pagkatao), marami na rin. Si Sir lang kasi ‘yung isa sa mga taong pinagkakatiwalaan ko ang judgment, kaya may impak ang kanyang mga salita. Halos alas nueve na, may point ang blog post na ‘to.

KANINA nakabili ako ng “The Life of God” sa Aeon. Babasahin ko ito habang wala pang pasok. Noon pa ito kinuwento sa akin ni Dennis. Astig ng first sentence: “For a long time I forget that I am God.” Maipapantay ba natin sa: “I was born in the city of Bombay, once upon a time” o sa “To be born again, first you have to die” o sa “It was inevitable, the smell of bitter almonds always reminded him of unrequited love” o sa “Many years later, as he stood in front of the firing squad, Colonel Aureliano Buendia would remember the day his father took him to discover ice” o sa “Brownout?” (naks) o sa… wala na akong maisip.

LAGI kong sinasabi sa mga hindi mahilig na magbasa na nagtatanong kung bakit ako bili nang bili ng libro, e hindi ko naman nababasa, o sa mga nagtatanong kung bakit ako mahilig magbasa: ang isang libro’y parang kaibigan. Sapul! Sapul, ngayon sapul! Is it bad that I consider my books my friends? Pero kung titingnan ko naman ang mga kaibigan ko, lahat sila mahilig magbasa. In fact, kahapon ng kahapon, tinawagan ako ni Chuck tungkol sa paninigas ng titi ng mga bangkay. Pelikula ‘yan, sabi ko, “Clerks” ni Kevin Smith. Kwento ako. Tas, sabi ni Chuck, “A… hindi ‘yun ‘yung sa “Lost Steps?”" Naku, hehehe, napahiya naman ako. Ano nga naman ang sinabi nina Jay and Silent Bob kay Carpentier?

AYOKONG tumanda, kasi napakabagal ng progress ko bilang isang tao. Oo, feeling ko, hindi pa ako ganap na tao. Merong mga sandaling nagiging tao ako, pero backslide din nang backslide, kaya ayun. Often I talk to my self in my sleep, often I try to justify my existence to myself. Sabi ko sa sarili ko kagabi: “But look at my resume [not that ito ang sukatan ng pagkatao], look at the titles of my stories! I’m proud of that shit!” And I am, sino ba nga namang gago ang makakaimbento ng “Sa mga Suso ng Liwanag” at “Aswang As You Love Me”? A lot of people hate my writing (lalo na my English ones, lalo na my poems), but still, I don’t like their writings, so hindi ‘yung mahalaga. Basta, at this point in my life, if I weren’t me, and I heard about the writings of the person who wrote the things I did, I’d say: “Naks, pasubok nga.”

HABANG binabasa ko ang mga sinusulat ko, natatanto kong narci talaga ako. But so what? If I don’t love myself, how would I be capable of loving other human beings, h’wag na muna nating isipin ang mga hayop at halaman.

NATAPOS ko na ‘yung balangkas ng screenplay. Hindi ko makontak si Direk. Ang pangako ko sa kanya’y Abril tapos ko na. Hala, h’wag naman sana s’yang magalit sa akin.

THOUGHT I was on a roll kasi. I thought… ewan what I thought. Things aren’t quite clear right now. There’s this feeling inside me na… alright, you did that, you were able to do that, on your own, good for you, now do the other things, do them now. Now! My husk is dying. Everybody seems to know. Wounds that don’t heal, heart that beats too fast. I know I can reverse this process, i.e. take care of my husk. Pero palagi kong tanong sa sarili ko: bakit? Why reverse?

Kapag pinilit mo
At hindi na totoo
Ang awit na natapos mo’y
Mawawala sa tono

MY favorite Parokya ni Edgar song. Pinaparinig ko sa mga estudyante ko, alegorya. The thing that I regret about my life is this: that I am a failure as a teacher. Siguro nga hindi ko dapat tinitingnan ang mga problema ko sa renewal at ang kawalan ng job security sa UP bilang masasamang bagay kundi bilang blessings in the sky. Maybe (the) God/dess(es) is/are trying to tell something: get out! You don’t belong there! Maghanap ka na lang ng trabaho bilang outpost guard sa disyerto. A, pero sa disyerto naman ako nagtatrabaho, sa disyerto ako nabubuhay. Sa disyerto ng tunay.

ONCE, last sem, nilait ko ang mga estujante ko kasi hindi silang nagjojornal, sintomas ng kanilang kawalan ng tapang for self-reflection. Well, a blog is no place for self-reflection, pero, reading my private journal I realize: e, hindi rin naman pala. Wala rin pala akong tapang for self-reflection. Tago rin ako nang tago, kahit habang sinusulat ko ang mga nais kong ipahayag na hindi pwede sa Internet o sa totoong mundo. Maybe I don’t like talking to myself. I’m always telling other people: a, ano ‘yan, internalized self-hate. Maybe, maybe projection lang lahat. Maybe, I hate myself. Maybe: the enemy is ass. The enemy is me.

‘YUN na ba? ‘Yun na ba ang natutunan ko, looking back at my 23rd year on this silly wonderful fucking sad fucking mad really nakakadiri planet? Ayokong maging beinte kwatro. Except for a few stupid stories about mastubation, what else have I to show for er [scatches head looking for a word] my life? Am I not, in the final analysis, fundamentally alone? I remember, Marikina1, except maybe imbento ko lang ‘to and it never happened and next time na magkita tayo nina Ianne at Sherwin idedeny mo, but anyway I remember you telling me once about being alone and being lonely, and that a person can be lonely without being alone, and you told me yata na it’s better to be alone and not lonely that lonely and not alone. I tell you now, old friend, that I am alone AND lonely, and it sucks sour ass.

Lying in my bed I hear
The clock ticking
Think of you
Caught up in circles
Confusion is nothing new

SINO nga ba kumanta n’yan? Maganda ‘yung version na binurn ko. Plucking yata ‘yung sa simula, basta, parang puso mo ‘yung pinapluck. “Line to Hubert” aka “Heaven Knows” ang tumutugtog ngayon. Naalala ko tuloy ang hayskul, at si Errold, at si Bien, at si Myan, at si Krisna, at at at

NAPAKARAMI na ng nawala sa akin. Ngayon, mapapasok yata ako sa gerang hindi ko gustong pasukin, habang pinipigilan kong sumali sa isang gerang gusto kong pasukin, at titingin ako sa aking kanan, at titingin ako sa aking kaliwa, at wala akong kasama. At ang sakitsakit na ang dahilan nito’y wala akong kwentang kaibigan. Pero totoo naman e, wala akong kwentang kaibigan. Konti na lang pwede ko nang sabihing wala akong kwentang tao. Pero paawa efek na ‘yon, at bawal. Bawal. Sabi ni Slavoj Zizek ‘yun raw ang silbi ng postmodern super ego, ang sabihing “Pwede!” pero sa totoo lang, bawal. As in, akala mo nag-eenjoy ka sa pwede, ‘yung pala napakarami mong namimiss, pero hindi mo gets na bawal pala ‘yung mga ‘yon, na meron palang ipinagbawal sa iyo.

NASUSUKA ako. Nasusuka ako sa mundo. Andumidumi, ansamasama. Madumi rin ako. Masama rin. Hindi malaking numbero ang beinte kwatro. Trenta, ‘yun, malaking numero. Disiotso, pwede pa. Pero beinte kwatro? Wala, tae. So, ano ‘to, nagdadrama na naman lang ako? Luhang buwaya? Parang tanga ang mga hayskul ngayon, hindi raw nila binabasa ang “Sa mga Kuko ng Liwanag.” Ano ang binabasa nila? Lualhati Bautista! At kaya raw ganito ay dahil ayaw namang magbasa ng mga GURO, kaya ang maiikling nobelang ito ang pinapakain nila sa mga estujante.

NASUSUKA ako sa mga estujante. Kaya ako kinasusuklaman ng maraming tao, kaya ako iniiwan ng aking mga kaibigan. Kasi, ano, antaas ng tingin ko sa sarili ko? Ambaba ng tingin ko sa mundo? Bukas pupunta akong Glorietta, bibili akong libro. Kailangan umalis ako mga 11, kasi one time pumunta ako ng Glorietta lampas 1 na, pagtapos kong maglibot 5 na, hindi ako makakuha ng taxi. Ayoko talaga sa MRT, kaya nagbus ako. Tas, doon ko nalaman, astig palang sumakay ng bus e! Bakit nga ba ayoko noon? A… kasi nga pala… Duwag ako.

DATI takot ako sa aso. Ngayon hindi na masyado. Ito lang, mahal kong mambabasa, ang natutunan ko sa aking dalawampu’t apat na taon sa mundo: we outgrow fear. At kung paniniwalaan natin si Emily Dickinson, we outgrow a host of many things. Maybe, just maybe, I can outgrow my pagiging antisocial. Maybe I can outgrow my angst. Siguro, pag beinte sinko na ako, hindi na ako masusuka sa mga bagay dahil lamang kakaiba ang mga ito. Sana. Labo ng post na ‘to ‘no? At least mahaba. Huling bagay na isusulat ko habang beinte tres. Wish me luck friends, I think I’m gonna try to be more mature.

PERO huling hirit ng isang poser, mula kay Samuel Beckett: “The fact would seem to be, if in my situation one may speak of facts, not only that I shall have to speak of things of which I cannot speak, but also, which is even more interesting, but also that I, which is if possible even more interesting, that I shall have to, I forget, no matter.” Nakakatawa di ba? Binabasa ko kasi kanina si Pinter! Sa banyo!